O statusie nieroba

W trakcie prawicowo-lewicowych dysput internetowych o tematyce „relacje pracownik-pracodawca„, światli przedstawiciele myśli ortodoksyjno-liberalnej przytaczają czasem argument „zawsze można rzucić/zmienić pracę„. Ludzie Ci zdają się mniej lub bardziej celowo zapominać, iż Polska jest krajem ukąszonym doktryną kucliberalną, więc Państwo wyciąga wobec pracowników określone konsekwencje z takiego rodzaju działań.

Lolek poleca tutaj lewakom toczącym bezproduktywne spory z kucliberałami zapoznanie się z aktem prawnym znajdującym się na pozycji 149 tegorocznego Dziennika Ustaw. Akt ten stanowi tekst jednolity ustawy o wdzięcznej nazwie „o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy„.

Artykuł 75 tejże ustawy mówi, co następuje:

1. Prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który:

2) w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy;

3) w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia;

Jak widać ustawowo osoba „rzucająca” pracę domyślnie uznawana jest przez Państwo za nieroba i dostaje okresowego bana na zasiłek dla bezrobotnych. Tak więc rzucanie przez prawaczków argumentów o zmianie/rzuceniu pracy należy uznać za zawoalowaną sugestię zdechnięcia z głodu, no chyba, że udowodniło się wcześniej „ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków wobec pracownika”.

Idąc dalej

Idąc dalej można przeczytać sobie art. 33 tejże ustawy:

4. Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który:

3) odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres:

a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy,

b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy,

c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy;

Jak widać w triadzie pracodawca-urząd pracy-bezrobotny, tego ostatniego domyślnie uznaje się za nie mającego właściwie nic (albo bardzo niewiele) do powiedzenia w kwestii posiadanych predyspozycji do podjęcia określonej pracy. Wszelkie próby posiadania własnego zdania są w tym miejscu domyślnie karane przyznaniem statusu nieroba, a co za tym idzie odebraniem ubezpieczenia zdrowotnego, odpowiednio na okres 120, 180 i 270 dni.

Każda osoba, która nie jest prawakiem sycącym się gnębieniem osób słabszych, uzna zatem, iż to raczej pracodawca ponosi główną odpowiedzialność za to, że w ogóle zatrudnił osobę, która „może teraz zmienić sobie pracę”.

Tyle na dziś… o raku toczącym polskie społeczeństwo, tj. zwyczaju zrzucania całej odpowiedzialności na osoby stojące najbliżej, które są zbyt słabe, by móc się bronić, a także rozważania o tym, czy kucliberałowie gadają o podejściu biznesowym wszędzie, tylko nie tam, gdzie akurat relacje takie mają miejsce, być może innym razem.

Reklamy
O statusie nieroba

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s